Τους κάνει πλάκα...

January 23, 2018

Αποτελεί περίπου κοινό μυστικό πως όσο αδύναμος είναι ο κ. Τσίπρας στη διαπραγμάτευση με τους έξω άλλο τόσο ευρηματικός είναι στα μικροπολιτικά παιχνίδια με τους μέσα. Βέβαια, για να μιλήσουμε με γηπεδικούς όρους δεν χρειάζεται κάποιος να είναι και «ο Μέσι των τακτικισμών» για να πιάσει πελάτες τους ηγέτες της αντιπολίτευσης.

Πρόσφατο παράδειγμα το Μακεδονικό: σε ένα μείζον και ευαίσθητο εθνικό θέμα το οποίο κατά κανόνα προξενεί φθορά σε όποια κυβέρνηση τολμά να το αγγίξει. Κι όμως! Παρά την τραγική επιπολαιότητα των έως τώρα κυβερνητικών χειρισμών, παρά τις ενδοκυβερνητικές τριβές και συγκρούσεις, ο Τσίπρας είναι ο πλέον ωφελημένος από τις εξελίξεις. Κι αυτό όχι τόσο διότι στα μάτια ορισμένων φαντάζει ως ο ηγέτης που ρισκάρει να επιδιώξειτην λύση ενός σύνθετου και χρόνιου προβλήματος που δεν δημιούργησε ο ίδιος. Αλλά κυρίως γιατί κατορθώνει να προκαλέσει μια ακόμη παραζάλη στην ούτως ή άλλως πολιτικά άχρωμη κι επικοινωνιακά άνευρη αντιπολίτευση.

Και εξηγούμαι: ο κ. Μητσοτάκης επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην επίσημη θέση της ΝΔ περί σύνθετης ονομασίας και στην επιθυμία μεγάλου μέρους της βάσης για πλήρη αντίθεση με οποιαδήποτε χρήση του όρου Μακεδονία. Καταλήγει έτσι να κάνει μουδιασμένες δηλώσεις – ψυχογραφήματα αντί να προτείνει κάτι ρεαλιστικό και σαφές. Το αποτέλεσμα; Το κόμμα του να είναι στην πράξη διχασμένο και να χάνει από παντού. Από τους μετριοπαθείς που παρακολουθούν μια λαϊκίστική στροφή η οποία τους απωθεί. Αλλά και από τους σκληρούς συντηρητικούς ψηφοφόρους οι οποίοι βλέπουν το κόμμα τους να υιοθετεί μια στάση πιο συμβιβαστική από αυτήν που θα ήθελαν. 

Παράλληλα, με πάτημα το Σκοπιανό κάνουν την εμφάνιση τους νέοι παίκτες στον χώρο της Δεξιάς με δυνατότητα να απορροφήσουν ένα κρίσιμο κομμάτι του παραδοσιακού κοινού της ΝΔ. Συν τοις άλλοις, οι ΑΝΕΛ που κινδυνεύουν με πολιτικό αφανισμό βρίσκουν την ευκαιρία να αναδείξουν τις διαχωριστικές τους γραμμές από τον ΣΥΡΙΖΑ και να επανασυνδεθούν με το ακροατήριό τους, παίρνοντας μια βαθιά πολιτική ανάσα.

Κι η ηγεσία της Κεντροαριστεράς, όμως, δεν παρουσιάζει πολύ διαφορετικό πρόσωπο. Αντί να πρωταγωνιστήσει στο δημόσιο διάλογο καταγγέλλοντας την προχειρότητα των κυβερνητικών ενεργειών και τη μετατόπιση του κ. Τσίπρα από την πάγια εθνική θέση περί γεωγραφικού προσδιορισμού με αφορμή την συζήτηση περί Νέας Μακεδονίας,παρακολουθεί αμήχανα και παθητικά τις εξελίξεις. Η κ. Γεννηματά δείχνει να κρύβεται όσο μπορεί περισσότερο, φοβούμενη μην ανοίξει μέτωπα και δεν αντιλαμβάνεται πως κατά αυτόν τον τρόπο καταδικάζει την παράταξη της σε ρόλο κομπάρσου. Με την αδυναμία της να επηρεάσει και να κατευθύνει τον προοδευτικό κόσμο σε ένα τόσο σημαντικό θέμα παραχωρεί στον κ. Τσίπρα άλλη μια δυνατότητα διείσδυσης στον χώρο της Κεντροαριστεράς.

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης πρέπει να καταλάβουν το εξής: όσο παραμένουν δέσμια εσωτερικών αντιφάσεων θα εγκλωβίζονται στα μικροπολιτικά παιχνίδια του κ. Τσίπρα. Εάν θέλουν να ηγεμονεύσουν πολιτικά δεν αρκεί να εισπράττουν από την κυβερνητική δυσαρέσκεια. Οφείλουν να αποκτήσουν πραγματική δυνατότητα ιδεολογικοπολιτικής επιρροής του εκλογικού σώματος. Κι αυτό επιτυγχάνεται μόνο με καθαρές κουβέντες.