Να τους κοπεί η μαγκιά

November 21, 2017

Είναι στο 15 – 20% περίπου σε όλες τις δημοσκοπήσεις. Η αξιωματική αντιπολίτευση προηγείται και μάλιστα με ευρύ προβάδισμα. Όπου κι αν στηθεί κάλπη, οι παρατάξεις που πρόσκεινται στο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκονται μεταξύ φθοράς κι αφθαρσίας. Σε ό,τι αφορά δε την δυνατότητα αναστροφής του κλίματος ένα και μόνο στοιχείο τα λέει όλα: σε όλες τις μετρήσεις 9 στους 10 πολίτες δηλώνουν δυσαρεστημένοι από το κυβερνητικό έργο. Πώς θα φέρεις πίσω λοιπόν αυτούς που σε εγκατέλειψαν όταν ακόμα και οι μισοί από αυτούς που εξακολουθούν να σε στηρίζουν έχουν «ξενερώσει»;

Παραταύτα, μοιάζουν σαν να μην έχουν πει ακόμα την τελευταία τους λέξη. Σαν μην συνειδητοποίησαν πως έχουν τελειώσει. Σαν να πιστεύουν κατά βάθος πως μπορούν να το «γυρίσουν» το παιχνίδι. Κι αυτή η αυτοπεποίθηση είναι –σε μεγάλο βαθμό- που τους κρατάει ζωντανούς. Διότι έχει αντανάκλαση στις πράξεις τους και κυρίως στις αντιδράσεις της αντιπολίτευσης.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η διανομή του πλεονάσματος. Μπορεί να μην το πέτυχαν με τις αγορές, με την αντιπολίτευση όμως το πέτυχαν απόλυτα: αυτοί βαράνε το νταούλι και οι άλλοι χορεύουν! Ο ΣΥΡΙΖΑ αναλαμβάνει τις πρωτοβουλίες, ο ΣΥΡΙΖΑ διαμορφώνει την αντζέντα και ΝΔ, ΠΑΣΟΚ - Ποτάμι προσαρμόζονται ετεροκαθοριζόμενοι.

«Λογικό» θα πει κάποιος. Αυτός που ασκεί την εξουσία έχει πάντα και την πρωτοβουλία των κινήσεων. Και έως ένα βαθμό έτσι είναι. Όταν όμως η φθορά του πολιτικού σου αντιπάλου έχει προχωρήσει τόσο και διεκδικείς να αποκτήσεις ισχυρό ρεύμα στην κοινωνία, πρέπει να είσαι εσύ αυτός που με τις προτάσεις του θα απασχολεί πρωτίστως την επικαιρότητα και την κοινή γνώμη. Μια πραγματικά δυνατή αντιπολίτευση, μια αντιπολίτευση που εμπνέει και δεν εισπράττει απλώς από την κατάρρευση της κυβέρνησης, θα είχε εξοβελίσει το «φιλοδώρημα Τσίπρα» από την κορυφή της αντζέντας με δικές της αυθεντικές αντιπροτάσεις για μια δικαιότερη και αποτελεσματικότερη διανομή του πλεονάσματος. Αντιπροτάσεις ελκυστικές και ταυτόχρονα σοβαρές, ώστε να καταδείξουν την πολιτική γύμνια και την ανεπάρκεια της κυβέρνησης.

Αλήθεια τι εμπόδιζε την αντιπολίτευση από το να διατυπώσει μια πρόταση που θα έδινε προτεραιότητα στην πραγματική ενίσχυση της απασχόλησης, χορηγώντας το πλεόνασμα σε επιχειρήσεις που θα προσλάμβαναν νέους ή μακροχρόνια άνεργους; Ή έστω να προτείνει συγκεκριμένες φοροελαφρύνσεις για να ορθοποδήσει η μεσαία τάξη, ώστε να συμπαρασύρει και τα πιο αδύναμα στρώματα στην οικονομική άνοδο; Δεν θα ήταν μια τέτοιου είδους πρόταση πολύ πιο εύκολα αποδεκτή από την συντριπτική πλειονότητα των συμπολιτών μας σε σχέση με το εφάπαξ «χαρτζιλίκι Τσίπρα»; Ασφαλώς και θα ήταν.

Ο πανικός που έσπειρε, όμως, για ακόμα μια φορά η δήθεν φιλολαϊκή «μαγκιά» Τσίπρα δεν άφησε περιθώρια σκέψης για μια αληθινή πολιτική – επικοινωνιακή αντεπίθεση. Έτσι όλοι σύρθηκαν –έστω και με αστερίσκους- στο κυβερνητικό άρμα, υπενθυμίζοντας απλώς τα ψέματα και το κόστος των παλαιότερων κυβερνητικών λαθών.

Και για να εξηγούμαστε: η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές είναι λίγο πολύ –λόγω της γενικότερης κατάστασης- προδιαγεγραμμένη. Αν θέλουμε όμως να απαλλαγούμε μία και καλή από το βαρίδι που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ, τα κόμματα της αντιπολίτευσης πρέπει να «τους σπάσουν τον τσαμπουκά». Να αναδείξουν δηλαδή και να επικοινωνήσουν την ποιοτική τους διαφορά, προβάλλοντας ένα πειστικό εναλλακτικό πρόγραμμα ικανό να βελτιώσει στην πράξη τη ζωή των Ελλήνων. Κι αυτό πρέπει να γίνει άμεσα. Προτού το αίσθημα απελπισίας και κόπωσης εμπεδωθεί στην πλειοψηφία των πολιτών, οδηγώντας τους σε οριστική παραίτηση και αναζήτηση «μαγικών» λύσεων εκτός ευρωπαϊκού πλαισίου.