Editorial

Editorial
Κόλλημα…
Editorial Written by April 06, 2016

Κόλλημα με τις εσωκομματικές διαδικασίες της ΝΔ αλλά κυρίως της ΟΝΝΕΔ έχει «φάει» ο Δήμαρχος Κεφαλονιάς Αλέκος Παρίσης. Μπορεί, ο πάλαι ποτέ θεατράνθρωπος, να έχει ξεπεράσει προ πολλού το 70ο έτος της ηλικίας του, μπορεί το νησί να βρίσκεται ακριβώς στην ίδια κατάσταση με αυτή των σεισμών του Ιανουαρίου του 2014 αλλά αυτός ασχολείται ολημερίς με τις εκλογές της τοπικής ΟΝΝΕΔ.

Δεν δίστασε μάλιστα, προ ημερών, να τηλεφωνήσει σε 25χρονα στελέχη στα κεντρικά της ΟΝΝΕΔ ωρυόμενος γιατί δεν έχει λάβει γνώση των εκλογικών καταλόγων!!Τώρα τελευταία δε, καλεί σε τετ-α-τετ συναντήσεις μέλη της ΟΝΝΕΔ Κεφαλονιάς για κουβέντα και «κλικάρισμα» ενόψει των εκλογών για Πρόεδρο ΝΟΔΕ. Το ότι τα «παιδία παίζει» το ξέραμε από τους αρχαίους χρόνου , όχι όμως να παίζουν και οι ηλικιωμένοι και μάλιστα Δήμαρχοι.

Τα άδεια μύδια
Editorial Written by March 29, 2016

Εκνευρισμός έχει προκαλέσει στις τάξεις των νεότερων ειδικά στελεχών της ΝΔ, το άνοιγμα της νέας ηγετικής ομάδας σε στελέχη έξω και πέρα από το χώρο της κεντροδεξιάς. Έτσι μετά τις πρώτες γκρίνιες για την τοποθέτηση του τ. Γ.Γ του Υπ. Διοικητικής Μεταρρύθμισης Θ.Λιβάνιου σε νευραλγικό πόστο της Συγγρού, ήρθαν και καινούργιες μετά την ανάθεση στον Θανάση Κοντογιώργη εκπόνησης μέρους του νέου Κυβερνητικού προγράμματος της Ν.Δ. Ο δεύτερος έχει θητεύσει σε διάφορες θέσεις δίπλα στον Κ.Σημίτη, στο Μαξίμου δίπλα στον Γιώργο Παπανδρέου, κατόπιν δίπλα στον Λουκά Παπαδήμο και τον Γιάννη Στουρνάρα ενώ κατέλαβε και μία θέση στο Συμβούλιο Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων.

Πέραν των ενστάσεων για την προέλευση αλλά και τις πολιτικές που υπηρέτησαν τα δύο πρώην (;) πράσινα στελέχη δεν είναι λίγοι εκείνοι που μιλούν για «άδεια μύδια» που δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα στο κόμμα.

Ορέξεις
Editorial Written by February 20, 2016

Μεγάλη πλάκα έχουν εκεί στη Ν.Δ. Από εκεί που τον Γενάρη του 15΄ παρακαλάγανε να βρουν υποψηφίους για τα ψηφοδέλτια, τώρα και ιδίως μετά την εκλογή του Κ. Μητσοτάκη στην προεδρία του κόμματος, έχουν ξεπεταχτεί πάλι οι γνωστοί «υποψήφιοι υποψήφιοι». Όχι, δεν έχουν σχέση ούτε με τις χελώνες «καρέτα-καρέτα», ούτε με τις φώκιες.

Ονομάζονται έτσι γιατί ακόμα δεν έχουν εξασφαλίσει ούτε καν την κάθοδό τους σε μια εκλογική περιφέρεια, πράγμα που θα αποφασίσει το κόμμα. Παρόλα αυτά έχουν ξεκινήσει, διόλου δειλά, να προβάλλονται ως σίγουροι πολιτευτές. Μια βόλτα σε διάφορα προφίλ στο FB θα σας πείσει. Ειδικά σε κάτι μονοεδρικές γίνεται χαμός .Η εξουσία, έστω και η προσδοκία αυτής, ανοίγει πάντα τις ορέξεις…

Μιλάμε για θράσος
Editorial Written by February 11, 2016

Δημοσιογράφοι της ΕΡΤ αναλύουν σε εκπομπή την αδυναμία βιωσιμότητας περισσότερων από τεσσάρων ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών. Μιλάμε για απύθμενο θράσος,καθώς το κρατικό κανάλι απολαμβάνει ακροαματικότητες πολικών θερμοκρασιών...και ζεί από το Ερτόσημο στους λογαριασμούς της ΔΕΗ

Ο ρόλος του Μπεκίρη στη ΝΔ
Editorial Written by February 11, 2016

Η αλήθεια είναι οτι μικρές γκρίνιες είχαν ακουστεί στην αρχή για την επαφή Μητσοτάκη με τους βουλευτές της ΝΔ, φαίνεται όμως οτι αυτές ξεπερνιουνται και ο διευθυντής του Μ. Μπεκίρης έχει αναλάβει το ρόλο του συνδετικού κρίκου ως παλαιός συνάδερφος. Η επόμενη εκλογική μάχη θα είναι η μητέρα των μαχων και χρειάζεται συστράτευση.

Είναι η εξουσία ανόητε
Editorial Written by February 11, 2016

Παρακολουθούμε πλέον τα βασικά επεισόδια του σχεδίου της κυβέρνησης Σύριζα, μιας δράκας δηλαδή παλιών στελεχών της ανανεωτικής Αριστεράς μάλλον μέτριων δυνατοτήτων που συμμάχησε με την ομάδα που ανδρώθηκε πολιτικά μέσα από τις καταλήψεις των αρχών της δεκαετίας του ’90 —και έμεινε και κάπου εκεί—, με ένα ισχυρό κομμάτι του ΠΑΣΟΚ και των ΑΝΕΛ, ένα εθνικολαϊκιστικό και ρατσιστικό μόρφωμα.

Το σχέδιο εκτυλίσσεται από το δημοψήφισμα και μετά με σχετική συνέπεια: πλήρης κατάλυση της θεσμικής διαδικασίας, κατάργηση όλων των ανεξάρτητων φορέων και ελεγκτικών μηχανισμών (ΕΕΤΤ, Επιτροπή Ανταγωνισμού, ΑΣΕΠ), κατάργηση των διαγωνιστικών διαδικασιών για τη διανομή δεκάδων εκατομμυρίων, κόψιμο των υφισταμένων χορήγηση νέων, περιορισμένων, τηλεοπτικών αδειών κλπ. Η συγκεκριμένη λίστα δεν τελειώνει ποτέ, αλλά μόνο προστίθενται καθημερινά αυθαιρεσίες και ασυδοσίες.

Από την άλλη μεριά, ορθώνεται ένα κομματικό κράτος άνευ προηγουμένου, ιδρύονται οργανισμοί, δημιουργούνται άχρηστες θέσεις (βλ. Σπίρτζης, ο οποίος επανέφερε τη θέση του προέδρου στους οργανισμούς του υπουργείου του), διορίζονται με μανία σύζυγοι, σύντροφοι, παιδιά στο όνομα δήθεν της «πολιτικής εμπιστοσύνης». H Τασία Χριστοδουλοπούλου, πρόεδρος της Θεσμών και Διαφάνειας, στη διάσκεψη των προέδρων το είπε ξεκάθαρα: «Με τις ανεξάρτητες αρχές το κράτος παραχώρησε αρμοδιότητες στους τομείς που δεν ήθελε να αναλάβει το πολιτικό κόστος. Αυτή είναι η αλήθεια και είναι αξίωμα. Αλλά η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν φοβάται το πολιτικό κόστος και γι’ αυτό παίρνει την αρμοδιότητα στα χέρια της». Πλήρης και ευθεία κατάλυση του Συντάγματος που προβλέπει τη λειτουργία των Ανεξάρτητων Αρχών…

Στην πραγματικότητα, όλο αυτό αποσκοπεί στη δημιουργία μιας Νεάντερταλ πολιτικής και θεσμικής κατάστασης, όπου η κυβέρνηση εκτιμά ότι θα έχει το πολιτικό πλεονέκτημα και την πολιτική πρωτοβουλία.

Από πού αντλεί αυτή τη δύναμη και αυτή τη αυτοπεποίθηση; Μα από το δημοψήφισμα του καλοκαιριού του 2015: παρά τις αντίθετες και μάλλον ευσεβείς προθέσεις κάποιων ότι ο Τσίπρας ήθελε ένα οριακό αποτέλεσμα, η πραγματικότητα είναι ότι ήθελε μία μεγάλη νίκη — και την πέτυχε. Το 62% τού δίνει τη βεβαιότητα ή την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να κάνει ό,τι θέλει και να κυβερνά όπως θέλει γιατί απλώς οι δικοί του είναι περισσότεροι. Προφανώς κατανοεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να το εκφράσει μόνος του αυτό το ποσοστό, αλλά ελπίζει ότι ο κομματικός συσχετισμός θα τον ευνοεί για την παραμονή του στην εξουσία. Γι’ αυτό εξάλλου και το ξαφνικό ενδιαφέρον για την αναλογικοποίηση του εκλογικού νόμου. Ακόμα και δεύτερος αν βγει, τα κόμματα του 62% θα είναι ενδεχομένως περισσότερα και θα μπορούν αυτά να σχηματίσουν πλειοψηφίες στη Βουλή.

Στο βάθος όμως υποκρύπτεται και κάτι άλλο: η ανατροπή του ευρωπαϊκού κεκτημένου — ό,τι διαισθάνεται η αδηφάγα δράκα εξουσίας ότι την παρεμποδίζει, ή ό,τι, εκπορευόμενο από την Ευρώπη, θέτει φραγμούς στην εξουσία της, πρέπει να εξαφανιστεί. Η μεταφορά του πολιτικού παιγνίου στο πεδίο της άθλιας ρουσφετολογίας, της μικροπολιτικής, των κολλητών και των συγγενών δεν είναι μόνο ένα μέσον παραμονής την εξουσία αλλά στρατηγικός στόχος ώστε το παιγνίδι να κρίνεται αποκλειστικά στο εσωτερικό μέτωπο. Οι ξένοι είναι κακοί και θέλουν να εκμεταλλεύονται την Ελλάδα. Το μοτίβο είναι απλό και ξεκάθαρο.

Εξ ου και η πολιτική ανατροπή αυτού του πολιτικού εσμού, και λυπάμαι αν στενοχωρήσω κάποιους, δεν θα προέρθει απλώς από ένα «μέτωπο λογικής» αυξημένης ισχύος στα μέσα δικτύωσης, αλλά από μια ετερόκλητη συμμαχία που θα συσπειρωθεί απέναντι στην απόλυτη καταστροφή, στην άκρατη φτωχοποίηση και στην εργαλειοποίησή της ως μέσον πολιτικής κυριαρχίας, στην άρνηση της επιστροφής σε ένα Σημείο Μηδέν, που οι σημερινοί κυβερνώντες το βλέπουν ως το σημείο έναρξης της Αυτοκρατορίας τους.

Παλιά ξερά... κεντροαριστερά σταφύλια
Editorial Written by February 06, 2016

 

Η πρόθεση της Φώφης Γεννηματά, να αναλάβει πρωτοβουλίες, ήταν γνωστή καιρό τώρα, πριν ακόμα δημοσιεύσει το πολυσυζητημένο άρθρο στα «Νέα». Το περιμέναμε και κατά βάθος θεωρούσαμε ότι θα είναι ένα δυνατό «ταρακούνημα» στον χώρο της ευρύτερης κεντροαριστεράς.

Κάθε πολίτης που θρέφει μια συμπάθεια προς την ιδέα της σοσιαλδημοκρατίας, θεωρώ πως εξέλαβε την πρόταση της Φώφης, ως ένα θετικό βήμα και ένα ελπιδοφόρο μήνυμα για την ανασύσταση της «Δημοκρατικής Παράταξης».

Προσωπικά, εκλαμβάνω την κίνηση αυτή ως κάτι το θετικό που μπορεί να ωφελήσει σε μεγάλο βαθμό τις δημοκρατικές δυνάμεις της χώρας.

Σε τι θεσμικό πλαίσιο όμως; Με τι προσανατολισμό;

Τα κενά που υπάρχουν σε όλη αυτήν την υπόθεση είναι κομβικής σημασίας και νομίζω είναι αυτά που έχουν οδηγήσει στην διάσπαση της αποκαλούμενης «κεντροαριστεράς». Τα κενά αυτά εντοπίζονται, κατά κύριο λόγο στην ιδεολογική ταυτότητα. Προσέξτε, όχι στην ιδεολογική βάση (αυτή υπάρχει). Ως προοδευτικός χώρος όμως δεν μπορείς να αρκείσαι σε ιδέες της δεκαετίας του ’90, μόνο και μόνο για συναισθηματικούς και ιστορικούς λόγους. Εδώ λοιπόν δημιουργείται το ερώτημα, για το αν είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε να επαναπροσδιορίσουμε τις θέσεις μας πάνω σε καίρια ζητήματα που αφορούν την κοινωνία.

Η ιδεολογική ταυτότητα μιας ομάδας, ενός κινήματος ή ενός κόμματος καθορίζεται από τα όργανα του, την κοινωνική του υπόσταση σε θέμα στελεχών και απήχησης τους στην κοινωνία. Στην περίπτωση του εγχειρήματος της Φώφης, το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι δεν ξέρουμε καν αν πρόκειται για ένα φόρουμ, ένα κίνημα ή κόμμα. Λογικά θα είναι ένα νέο κόμμα. Αλλά ποιοι θα συμμετέχουν;

Πως μπορείς να ζητάς συνέδριο για εκλογή προέδρου χωρίς να έχεις καθορίσει σε τι θα ηγείται αυτός ο πρόεδρος; Είναι ξεκάθαρο πως στην «Συμπαράταξη» που έχει δημιουργηθεί μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, η μόνη δεδομένη εισχώρηση είναι αυτή του Γ. Παπανδρέου.

Αν πιστεύει η Φώφη λοιπόν, ότι η ανασύσταση της κεντροαριστεράς πρέπει να ξεκινήσει από την εκλογή ενός προέδρου, τότε πιστεύω ότι έχει ήδη χάσει τη μπάλα. Όλοι ξέρουν, ακόμα και η ίδια ότι θα μετατραπεί σε μία νέα εσωκομματική διαδικασία του ΠΑΣΟΚ.

Ας αφήσουμε τους «νεοκαισαρισμούς» και ας ξεκινήσουμε από τη βάση. Η βάση είναι η κοινωνία. Αφουγκραζόμενοι την κοινωνία, θα ποροσδιοριστεί η νέα ιδεολογική ταυτότητα και μετά όποιος γίνει πρόεδρος... με γειά του, με χαρά του. Άλλωστε ποτέ το θέμα του χώρου δεν ήταν ο πρόεδρος, αλλά η νοοτροπία των ανθρώπων του. Βαθιά δημοκράτες όλοι τους, σε σημείο που να ερμηνεύεται η έννοια της δημοκρατίας, ως αφορμή για να γίνουν όλοι αρχηγοί. Κάποιοι μπορούν και ξέρουμε ποιοι είναι. Κάποιοι απλά θα ακολουθούν, ενώ οι υπόλοιποι θα βλέπουν παντού εσωκομματικούς εχθρούς. Το ενδεχόμενο να είναι όλοι αυτοί μαζί, ενάντια στον λαϊκισμό και την δημαγωγία εκ δεξιών και εξ ευωνύμων; Όχι ε;

 

Καν’ το όπως ο Σημίτης
Editorial Written by February 06, 2016
Ο Αλέξης Τσίπρας έχει τρεις δρόμους για να βγει από το πολιτικό αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει. Ο τρίτος είναι να βρει έναν τρόπο να αποσυμπιέσει τις κοινωνικές εντάσεις αντικαθιστώντας τον Κατρούγκαλο όπως είχε συμβεί το 2001 με τον Γιαννίτση. Οχι ότι οι άλλοι δύο είναι πιο εύκολο
Αμείλικτο πράγμα η πολιτική. Δεν χαρίζει τίποτα ούτε δείχνει τη παραμικρή επιείκεια. Εκεί που είσαι καβάλα στ’ άλογο και πορεύεσαι αγέρωχα, μια απροσεξία ή μια στιγμιαία υποτίμηση για ό,τι γίνεται γύρω σε ρίχνει κάτω και είναι πολύ δύσκολο να ξακασηκωθείς. Απότομα τότε συνειδητοποιείς το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεσαι και αναζητάς αμήχανα  ασφαλή  οδό διαφυγής. Μέχρι να δεις τι θα κάνεις προσπαθείς να κερδίσεις χρόνο.

Ο Αλέξης Τσίπρας και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ είναι προφανές ότι βρίσκονται  στο σημείο μηδέν . Από τη μια η γενικευμένη κοινωνική αναταραχή να μην υποχωρεί  και αντιθέτως να οξύνεται, εξ αιτίας της ακολουθούμενης κυβερνητικής πολιτικής, του ύφους και της οίησης κυβερνητικών παραγόντων (βλέπε δηλώσεις Κατρούγκαλου και ανακοινώσεις ΣΥΡΙΖΑ για τις δυναμικές κινητοποιήσεις), και από την άλλη οι πιεστικές απαιτήσεις των δανειστών να μη μειώνονται επ ουδενί, ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ απομονωμένοι πολιτικά ψάχνουν το ελάχιστο περιθώριο για να ξεφύγουν από τη δυσμενή θέση που έχουν περιέλθει.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ στη δύσκολη φάση που διέρχεται δεν έχει ούτε κοινωνικούς συμμάχους ούτε στηρίγματα στην αντιπολίτευση. Εχοντας καταφέρει να «ενώσει» τους αγρότες με τις γραβάτες, τα αναζητά μα δεν τα βρίσκει.

Η γραμμή άμυνας πολλών υπουργών ότι «οι πολίτες γνώριζαν την συμφωνία κι όμως στις εκλογές του Σεπτεμβρίου έδωσαν και πάλι την εξουσία στον ΣΥΡΙΖΑ» φαίνεται ότι δεν μπορεί να αποκλιμακώσει τις κοινωνικές  αντιδράσεις.

Ακόμη και η γραμμή ότι «οι κινητοποιήσεις ενισχύουν την διαπραγματευτική τακτική της κυβέρνησης», εξαγριώνει μεγάλα τμήματα του πληθυσμού αφού φαίνεται σαν το κυβερνών κόμμα να θέλει να καπελώσει τις κινητοποιήσεις την ίδια ώρα που με την πολιτική που ακολουθεί βγάζει τον κόσμο στους δρόμους.

Ο κ. Τσίπρας για να εκτονώσει την κοινωνική ένταση, αποσύρει την πρόταση για το Ασφαλιστικό, προχωράει σε ανασχηματισμό αλλάζοντας τον Γιώργο Κατρούγκαλο και ξεκινάει από την αρχή διάλογο με τα κόμματα και τους φορείς

Επιπλέον ο τακτικισμός να αφεθούν τα πράγματα να τρέξουν, ποντάροντας στον κοινωνικό αυτοματισμό, είναι ανεδαφικός αφού όλοι πια βρίσκονται απέναντι. Ως εκ τούτου ο Αλέξης Τσίπρας μάλλον θα πρέπει να τα βγάλει πέρα μόνος του. Αν μπορέσει…

Τρεις είναι οι βασικές κατευθύνσεις στις οποίες μπορεί να κινηθεί.  Η πρώτη επιλογή είναι να συνεχίσει ανυποχώρητα το στιλ διακυβέρνησης που ακολουθεί εφαρμόζοντας τα μέτρα χωρίς να ενδιαφέρεται για τις αντιδράσεις. Να ρισκάρει να ψηφίσει στη Βουλή τόσο το Ασφαλιστικό όσο και το Φορολογικό και τα υπόλοιπα δυσμενή μέτρα για τα οποία οι δανειστές είναι αμετάπειστοι. Αν τα περάσει τότε έχει κερδίσει αρκετό χρόνο για να μετριάσει το κόστος. Αν όχι θα πρόκειται για «ηρωική έξοδο» και εκλογές που όλα δείχνουν ότι θα τις χάσει. Η άποψη αυτή έχει αρχίσει δειλά να εκφράζεται στα ενδότερα του ΣΥΡΙΖΑ.

Η δεύτερη επιλογή του κ. Τσίπρα είναι να προκύψει – παρά τις αποκηρύξεις του ιδίου και του συνόλου της αντιπολίτευσης – άλλη κυβέρνηση από τη παρούσα Βουλή. Είτε οικουμενικού χαρακτήρα είτε κυβέρνηση με τη στήριξη όλων των κομμάτων. Η επιλογή αυτή συγκεντρώνει τις λιγότερες πιθανότητες αλλά δεν μπορεί να φύγει από το τραπέζι γιατί σε διαφορετική περίπτωση  ο δρόμος για τις κάλπες είναι ορθάνοιχτος. Και οι εταίροι-δανειστές είναι το τελευταίο που θα ήθελαν, πέραν δε από τις βαθύτερες συνέπειες και την πιθανότητα άτακτης χρεοκοπίας.

Ο τρίτος δρόμος συνιστά ελιγμό και μπορεί να συνοψισθεί στη φράση: «Κάν’ το όπως ο Σημίτης». Δηλαδή όπως έκανε ο πρώην πρωθυπουργός το 2001 με τις αντίστοιχες κοινωνικές αντιδράσεις στη μεταρρύθμιση Γιαννίτση. Ο κ. Τσίπρας για να εκτονώσει την κοινωνική ένταση, αποσύρει την πρόταση για το Ασφαλιστικό, προχωράει σε ανασχηματισμό αλλάζοντας τον Γιώργο Κατρούγκαλο και ξεκινάει από την αρχή διάλογο με τα κόμματα και τους φορείς για να διαμορφωθεί ενιαία εθνική πρόταση με τη συμμετοχή όλων. Αυτός ο ελιγμός ωστόσο προϋποθέτει ο Αλέξης Τσίπρας να «το ’χει». Θεωρώ ότι δεν μπορεί να το κάνει. Επίσης χάνεται χρόνος, ένα δίμηνο-τρίμηνο το λιγότερο, και κυρίως θα πρέπει να συμφωνήσουν και οι εταίροι-δανειστές, μάλλον απίθανο. Ακόμη ανατρέπεται η στρατηγική του Μαξίμου να κλείσει γρήγορα η αξιολόγηση για να αρχίσει η συζήτηση για τη διευθέτηση του χρέους.

Τι τελικά θα κάνει ο κ. Τσίπρας θα το δούμε σύντομα. Πάντως η μεγάλη ζημιά για τον ίδιο και τον ΣΥΡΙΖΑ έχει γίνει. Το ματσάκι δεν γυρίζει. Ισως να καθυστερήσει να ολοκληρωθεί. Αν και στην πολιτική ποτέ δεν ξέρεις……

Ave "Ανάπτυξη"
Editorial Written by February 06, 2016

Στις κοινωνικές επιστήμες ο όρος development economics (οικονομική ανάπτυξη) μεταφράζεται ως αύξηση της πραγματικής παραγωγής προϊόντων και υπηρεσιών μέσα σε μία οικονομία με την πάροδο του χρόνου, όπου άτομα ή ομάδες ανθρώπων καταβάλλουν κάποιες ενέργειες προκειμένου να αποκτήσουν «μέσα» που να ικανοποιούν τις ανάγκες τους. Αυτό επιτυγχάνεται από την ποσοτική συνάρτηση τεσσάρων πρωταρχικών παραγόντων. Βελτίωση της παραγωγικότητας, τεχνολογική πρόοδο, συσσώρευση κεφαλαίου και τέλος την αύξηση πληθυσμού.

Δηλαδή, σε απλά ελληνικά, όταν μια εταιρεία ή κάποιος επιχειρηματίας επενδύει και δεσμεύει κάποιο χρηματικό κεφάλαιο για ένα χρονικό διάστημα, ευλόγως αναμένει –και πολύ καλά κάνει- ότι αυτή η επενδυτική κίνηση θα αποφέρει κάποια πρόσθετα κεφάλαια. Αυτό συνεπάγεται με δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, με τεχνολογική ανάπτυξη, με αύξηση κοινωνικών αγαθών από ένα κράτος πρόνοιας, με δυνατότητα πρόσβασης σε πλουτοπαραγωγικούς πόρους και πηγές χρηματοδότησης και τέλος με μεγιστοποίηση του ανθρώπινου κεφαλαίου και δυναμικού μέσω της ενδυνάμωσης και βελτίωσης των εργασιακών σχέσεων και αποδοχών. Αυτό συμβαίνει σε όλες τις ανεπτυγμένες ή αναπτυσσόμενες χώρες του κόσμου, οι οποίες προσδοκούν να διατηρήσουν ή να αυξήσουν την κοινωνική ευμάρεια των πολιτών τους.

Σε όλες; Όχι, βέβαια. Υπάρχει και μια χώρα της υποσαχάριας Αφρικής (κοινωνικά και όχι γεωγραφικά) που αντιστέκεται σθεναρά σε αυτό το μοντέλο ανάπτυξης, όπως το τελευταίο Γαλάτικο χωριό ενάντια στους Ρωμαίους κατακτητές. Ένα κράτος με ανόητους και ανεγκέφαλους κατοίκους, με ανεπαρκείς και διεφθαρμένους πολιτικούς, μία χώρα με σαθρό και σάπιο δημόσιο τομέα και με στενόμυαλους και παράλογους δανειστές και εταίρους –και περιορισμένων τελικά οικονομικών αντιλήψεων- οι οποίοι προσπαθούν με γιατροσόφια και κομπογιαννίτικες πρακτικές να επαναφέρουν τον ασθενή στη ζωή. Ένα κράτος δυσκίνητο και νωθρό χωρίς όραμα και πρόγραμμα για το μέλλον, που έχει φέρει στην πατρίδα μας όλους τους σύγχρονους δουλεμπόρους με τις γαλέρες τους και τους έχει ονομάσει μεγάλους και στρατηγικούς «επενδυτές». Καιροσκόποι και τυχάρπαστοι επιχειρηματίες, εταιρείες και πολυεθνικές φαντάσματα οι οποίες έχουν εκδιωχθεί (τουλάχιστον επαγγελματικά) από όλες σχεδόν τις πολιτισμένες χώρες του κόσμου, έχουν βρει απάνεμο και προσήλιο αγκυροβόλιο στην Ελλάδα και έχουν αρχίσει το πλιάτσικο και τη λεηλασία του πλούτου της (Γαιάνθρακες, Λιμάνια, μεταφορές, ξενοδοχεία, ορυκτό πλούτο κτλ.). Εταιρείες με ομιχλώδες παρελθόν και αβέβαιο μέλλον καταπατούν κάθε έννοια εργασιακής, φορολογικής ή περιβαλλοντικής νομιμότητας –στον βωμό της ανάπτυξης- και σε συνεργασία πολλές φορές με κάποιους εγχώριους, Ανθέλληνες και «φιλοπάτριδες» μεγαλοεπιχειρηματίες (τους λαδέμπορους της κατοχής, δηλαδή), προσπαθούν να επιβάλλουν εργασιακό μεσαίωνα και κινεζοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, με τελικό σκοπό την αφαίμαξη και εκποίηση της οικονομικής κληρονομιάς των απογόνων μας.

Και όλα αυτά με την ανοχή και την συναίνεση των εκάστοτε ασήμαντων, ανεπάγγελτων και Αλλόφυλων (τελικά) πολιτικάντηδων, που εμείς ως παράφρων λαός τους εκλέγουμε ως επιβήτορες της εξουσίας. Πρέπει όμως να πληροφορήσω τους κρατούντες και κυβερνώντες, ότι οι μεγαλύτερες ανατροπές στην παγκόσμια ιστορία, έλαβαν χώρα όποτε υπήρχαν δυσαρεστημένοι εργαζόμενοι και απελπισμένοι πολίτες.

Υ.Γ. Επειδή όμως δεν θα ήταν ηθικό για μένα να μην αποδώσω «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι», πρέπει να ομολογήσω ότι υπάρχουν και κάποιοι σοβαροί και υπεύθυνοι επιχειρηματίες, γηγενείς και αλλοδαποί, οι οποίοι προσπαθούν επί ματαίω (κάποιες φορές) να επενδύσουν με όραμα, στόχους και οργανωμένο σχέδιο. Αυτοί είναι άνθρωποι που δεν ψάχνουν να βρουν στην πατρίδα μας το μυθικό EL DORADO, αλλά με σύνεση και υπευθυνότητα προσπαθούν να επενδύσουν χρήματα, τεχνογνωσία αλλά προπάντων σε ανθρώπινο δυναμικό, ώστε να αναπτύξουν και να εξελίξουν θετικά τις επιχειρηματικές τους ιδέες. Συνήθως αυτούς τους οραματιστές και καινοτόμους (κάποιες φορές) της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης, τα υπόλοιπα λαμόγια τους χλευάζουν και τους λοιδορούν ως βλάκες, ονειροπόλους και ανόητους αλτρουιστές.

Editorial Written by February 02, 2016

Όροι δημοσίευσης περιεχομένου των χρηστών

Το www.kamarilla.gr δίνει στους χρήστες την επιλογή να δημοσιεύουν στον διαδικτυακό τόπο δικό τους περιεχόμενο ή να παραπέμπουν σε δικό τους περιεχόμενο δημοσιευμένο σε άλλους δικτυακούς τόπους.

Δικαιούμαστε, ωστόσο, να ελέγχουμε το περιεχόμενο αυτό και να εμποδίζουμε τη δημοσίευση υλικού παράνομου, απειλητικού, υβριστικού, δυσφημιστικού, προσβλητικού, άσεμνου, σκανδαλώδους, εμπρηστικού, εκβιαστικού, πορνογραφικού ή οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να θεωρηθεί εκτός νόμου, να εγείρει νομική ευθύνη ή με άλλο τρόπο να παραβιάζει τον νόμο. Σε περίπτωση που περιεχόμενο όπως το παραπάνω υποπέσει στην αντίληψή μας δικαιούμαστε να το αφαιρέσουμε χωρίς ειδοποίηση ή οποιαδήποτε άλλη διατύπωση.

Οι χρήστες, από την πλευρά τους, μάς αναγνωρίζουν το δικαίωμα να ελέγχουμε και να εγκρίνουμε το υλικό που υποβάλλουν πριν από τη δημοσίευσή του στο site μας. Το www.kamarilla.gr έχει το δικαίωμα (αλλά όχι την υποχρέωση) να ελέγχει, εγκρίνει, απορρίπτει ή διαγράφει περιεχόμενο που υποβάλλουν οι χρήστες στον δικτυακό τόπο και οι αποφάσεις αυτές σε ουδεμία διαδικασία επανελέγχου υπόκεινται.

Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράφουμε ή να αρνούμαστε τη δημοσίευση περιεχομένου που παραβιάζει δικαιώματα χρήσης, εμπορικά σήματα, εμπορικά συμβόλαια ή οιοδήποτε άλλο πνευματικό δικαίωμα (φυσικών ή νομικών) προσώπων καθώς επίσης και υλικό που παραβιάζει προσωπικά δεδομένα προσώπων.

Κάθε χρήστης που δημοσιεύει περιεχόμενο δηλώνει και αποδέχεται ανεπιφύλακτα πως:

Έχει το δικαίωμα να υποβάλει και να δημοσιεύσει περιεχόμενο στο site, που δεν περιλαμβάνει ή δεν παραβιάζει κατατεθειμένα εμπορικά σήματα, λογότυπα ή υλικό προστατευμένο από πνευματικά δικαιώματα οποιουδήποτε φυσικού ή νομικού προσώπου.

Απαλλάσσει τον δικτυακό τόπο και τον φορέα του από οποιοδήποτε κόστος δικαιώματος εκμετάλλευσης, αμοιβή και οποιαδήποτε άλλο χρέος προς οποιοδήποτε φυσικό ή νομικό πρόσωπο εξαιτίας της δημοσίευσης στον δικτυακό τόπο του περιεχομένου που έχει υποβάλει.

Έχει όλες τις αναγκαίες άδειες για τη χρήση κάθε δικαιώματος περιλαμβάνεται στο περιεχόμενο που υποβάλλει.

Οι χρήστες είναι αποκλειστικά υπεύθυνοι για το περιεχόμενο που υποβάλουν ή διανέμουν μέσω του δικτυακού τόπου καθ’ οιονδήποτε τρόπο. Σε καμία περίπτωση το www.kamarilla.gr ή οι συνεργάτες του και οι σχετιζόμενες με αυτό εταιρείες, οι εργαζόμενοι σε αυτό, οι διευθυντές, μέτοχοι ή εκπρόσωποί του δεν μπορούν να θεωρηθούν υπεύθυνοι για ζημίες ή απώλειες οποιουδήποτε είδους (π.χ. άμεση έμμεση, τυχαία, παρεπόμενη, αστική ή ποινική) που προκύπτουν από ενέργειες των χρηστών του δικτυακού τόπου.

Εάν κάποιος χρήστης επιθυμεί να αποσύρει περιεχόμενο που έχει υποβάλει, οφείλει να μας ενημερώσει χρησιμοποιώντας το email επικοινωνίας που υπάρχει στον δικτυακό τόπο. Το περιεχόμενο θα αποσυρθεί εντός 1-2 εργάσιμων ημερών.